Θεωρώ μεγάλο προνόμιο το γεγονός ότι μου δίνεται η ευκαιρία να σας μιλήσω για τη βυζαντινή μουσική και να παρουσιάσω μια εκτέλεση ορισμένων μελωδιών, επιλεγμένων από χειρόγραφα της ακμής της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής. Τα μέλη της Ελληνικής Εταιρείας γνωρίζουν πόσα οφείλουμε στο ακούραστο έργο του φίλου και συνεργάτη μου, του καθηγητή H. J. W. Tillyard, του οποίου οι συνεισφορές στο Journal of Hellenic Studies και στο Annual of the British School at Athens κατά τη διάρκεια των τελευταίων είκοσι πέντε ετών έχουν
Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026
Harris Simon, Two chants in the Byzantine Rite for Holy Saturday
Περίληψη / Summary
Harris Simon, Δύο μέλη βυζαντινού τυπικού για το Μέγα Σάββατο
Μεταξύ των δέκα τελέσεων της θείας Λειτουργίας του Μεγάλου Βασιλείου στην Ορθόδοξη Εκκλησία κατά τη διάρκεια του έτους συγκαταλέγονται οι τρεις εσπερινές ακολουθίες που τελούνται αμέσως πριν από τις τρεις μεγάλες γιορτές των Χριστουγέννων, των Θεοφανείων και του Πάσχα. Δύο από αυτές τις ακολουθίες Εσπερινού – εκείνες της Παραμονής των Χριστουγέννων και της Παραμονής των Θεοφανείων –
Diaconu George, Un manoscritto melurgico assai particolare della Biblioteca Statale del Monumento Nazionale di Grottaferrata: il Codice Cryptense Γ.γ.ΙΙ Escursione storica e liturgica nel contenuto del manoscritto con una sua descrizione dettagliata
Wellesz Egon, Byzantine Music and Hymnography
Το έργο «Η Ιστορία της Βυζαντινής Μουσικής και Υμνογραφίας» εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1949 και αποτελεί εδώ και δέκα χρόνια το βασικό εγχειρίδιο για το θέμα αυτό. Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις
Σάββατο 27 Ιουνίου 2026
Πέμπτη 25 Ιουνίου 2026
Αναστασίου Νικόλαος, Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και η ελληνική εκκλησιαστική μουσική
Η εργασία ξαναεκδόθηκε το 1884 (βλ. αρ. Α275) και σε αναστατική έκδοση από τον εκδοτικό οίκο Καραβία το 1975.
Βαλληνδράς Απόστολος, Η καταγωγή της Βυζαντινής Μουσικής. (Διάλεξη στην Εταιρία Ελλήνων Επιστημόνων Μεγάλης Βρετανίας). Λονδίνο 18-4-1980
Βιβλιογραφία: Χατζηθεοδώρου Γεώργιος, Βιβλιογραφία της Εκκλησιαστικής Βυζαντινής Μουσικής, τόμ. Β´ (2018), αρ. 1108, σ. 314.
Βαλληνδράς Απόστολος, Ιστορική συνάφεια της προ και μετά την Άλωση βυζαντινής μουσικής
Βιβλιογραφία: Χατζηθεοδώρου Γεώργιος, Βιβλιογραφία της Εκκλησιαστικής Βυζαντινής Μουσικής, τόμ. Β´ (2018), αρ. 1024, σ. 270.
Βουρλής Αθανάσιος, Δημοτική και εκκλησιαστική μουσική. Ομοιότητες και διαφορές (Μουσικολογικο-θεολογική μελέτη)
Βιβλιογραφία: Χατζηθεοδώρου Γεώργιος, Βιβλιογραφία της Εκκλησιαστικής Βυζαντινής Μουσικής, τόμ. Β´ (2018), αρ. 1346, σ. 373-374.
Βαμβουδάκης Εμμανουήλ, Τα εν τη βυζαντινή μουσική "κρατήματα"
Βιβλιογραφία: Χατζηθεοδώρου Γεώργιος, Βιβλιογραφία της Εκκλησιαστικής Βυζαντινής Μουσικής, τόμ. Β´ (2018), αρ. 913, σ. 262.
Μπαλαγεώργος Δημήτριος, Η πρωτοφανέρωση του μέλους της Μεγάλης Δοξολογίας στις χειρόγραφες πηγές του ιδʹ αι.
Το θέμα της παρούσης εργασίας είναι rι παρουσίαση της μουσικής του αγγελικού ύμνου της Μεγάλης Δοξολογίας, ο οποίος διασώζεται από την πρωτογενή εκκλησία. χρησιμοποιούμενος καθημερινώς και αδιακόπως κατά την χριστιανική λατρεία. Το θέμα διακρίνεται σε τρία μέρη: το υμνολογικό, το λειτουργικό και το μουσικό. Στο βασικό, τρίτο μέρος της εργασίας παρουσιάζονται τα εκ των μουσικών χειρογράφων του ιδ' αι. αντλούμενα στοιχεία και οι σημειούμενες τυπικές μαρτυρίες. που αφορούν στην παράδοση του μέλους της Δοξολογίας και καταγράφονται τα προκύπτοντα συμπεράσματα από την καταγραφή του μέλους του εωθινού αυτού ύμνου.
Ρωμανού Καίτη, Περί των δυτικών πηγών του "Θεωρητικόν μέγα της μουσικής"
Στο άρθρο αυτό αναδεικνύεται η συμμετοχή του Χρυσάνθου στην διαδεδομένη στην Ευρώπη τάση να ελεγχθούν επιστημονικά κληροδοτημένες από τους Αρχαίους Έλληνες γνώσεις περί της δύναμης της μουσικής. Την τάση αυτή, η οποία ξεκίνησε από την Γαλλία του 17ου αιώνα (Mersenne) και παραδόθηκε σε όλη την Ευρώπη τον 18ο αιώνα, γνώρισε ο Χρύσανθος από γαλλικές πηγές και όχι γερμανικές. όπως έχει υποστηριχθεί.
Στάθης Γρηγόριος, Ιστορία και παρουσίαση της εκφωνητικής σημειογραφίας
Η Εκφωνητική Σημειογραφία είναι απότοκη των προσωδιακών σημείων που ήταν σε χρήση από τα μέσα του β, π. Χ. αιώνος. Αναπτυχθηκε τον ε´-η´, αιώνα, έφτασε στην ακμή στους θ´-ιβ´, αιώνες και εγκαταλείφθηκε τον ιε´ αιώνα. Τρεις γνωστοί από παλαιότερα κώδικες (Σινά 8 και 217, Λειμώνας 38) και δύο άλλοι (Σινά 213 και Tbilisi Q 908) του ια´-ιβ´ αιώνος περιέχουν τον Πίνακα των δεκατεσσάρων εκφωνητικών σημαδιών αριθμημένων ανά ζεύγη, όπως είναι και η χρήση τους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
















