Περίληψη / Summary
Η απασχόληση των καστράτι στη Βυζαντινή Εκκλησία μπορεί να αναχθεί στον διευθυντή του χορού, Βρίσωνα, τον 4ο αιώνα. Ο Βρίσων κλήθηκε από τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο να οργανώσει την αντιφωνική ψαλμωδία στην πατριαρχική εκκλησία. Δεδομένου ότι οι ευνούχοι θεωρούνταν γενικά απομεινάρια ενός ειδωλολατρικού παρελθόντος, οι καστράτι αναφέρονται σπάνια στις πρώιμες βυζαντινές πηγές, αλλά από τον 10ο αιώνα οι αναφορές σε ευνούχους ή καστράτι έγιναν όλο και πιο συχνές. Μέχρι τον 12ο αιώνα, όλοι οι επαγγελματίες ψάλτες στην Αγία Σοφία ήταν καστράτι. Αναλύεται το ρεπερτόριο των καστράτι και τίθεται το ερώτημα αν η εισαγωγή των καστράτι στην Καπέλα Σιξτίνα επηρεάστηκε από τη χρήση καστράτι στα ιταλο-ελληνικά μοναστήρια.
The employment of castrati in the Byzantine Church can be traced back to the choirmaster Brison in the fourth century. Brison was called upon by John Chrysostom to organize the antiphonal hymn-singing in the patriarchal church. Since eunuchs were generally considered to be remnants of a pagan past, castrati are seldom mentioned in early Byzantine sources, but beginning in the tenth century references to eunuchs or castrati became more and more frequent. By the twelfth century all the professional singers in the Hagia Sophia were castrati. The repertory of the castrati is discussed and the question is raised whether the introduction of castrati to the Sistine Chapel was influenced by the employment of castrati in Italo-Greek cloisters.
-1.jpg)