Πολυκαρπίδης Πολύκαρπος – Παπαδόπουλος Γεράσιμος-Σοφοκλής, Μελισματικά στοιχεία σε ειρμολογικά άσματα από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα
Μελετώντας το «Ειρμολόγιο» του Πέτρου Πελοποννήσιου (2ο μισό του 18ου αιώνα) στην εξήγηση της «Νέας Μεθόδου» του Γρηγορίου Πρωτοψάλτη (αρχές του 19ου αιώνα), διαπιστώνει κανείς την ύπαρξη σποραδικών εκτεταμένων μελισμάτων που ξεχωρίζουν μέσα στην κατά τα άλλα νευματική υφή της μελωδίας (διάρκεια 2-4 παλμών ανά συλλαβή). Στο παρόν άρθρο, εξετάζουμε τους σημειογραφικούς προγόνους αυτών των μελισμάτων, φτάνοντας μέχρι την εποχή του Θεοφάνη Καρύκη (2ο μισό του 16ου αιώνα), προσπαθώντας να εντοπίσουμε τη μελωδική τους εξέλιξη ανά περίοδο και ανά συνθέτη. Η ανάλυσή μας μας οδήγησε στη διατύπωση μιας υπόθεσης για την ερμηνεία (ή τις ερμηνείες) της Παλαιάς Μεθόδου, η οποία συνδυάζει στοιχεία από τις δύο υπάρχουσες αντιμαχόμενες θεωρίες (στενογραφική έναντι μετροφωνικής). Αναπτύξαμε επίσης την έννοια της «γενίκευσης» ως θεμελιώδη μηχανισμό αλληλεπίδρασης μεταξύ προφορικής και γραπτής παράδοσης.
Studying the Heirmologion of Petros Peloponnesios (2nd half of the 18th century) in its New Method exegesis by Gregorios Protopsaltes (early 19th century), one finds the existence of sporadic extensive melismas that stand out in the otherwise neumatic texture of the melody (duration of 2-4 beats per syllable). In this article, we examine the notational ancestors of these melismas, reaching the time of Theophanes Karykes (2nd half of the 16th century), trying to detect their melodic evolution by period and by composer. Our analysis led us to form a hypothesis for the interpretation(s) of the Old Method that combines elements from the two existing conflicting theories (stenographic Vs metrophonic). We also developed the concept of "generalization" as a fundamental mechanism of the interaction between orality and written tradition.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου