Ο βυζαντινός πολιτισμός προσελκύει αδιάκοπα ερευνητές από διάφορους επιστημονικούς κλάδους εδώ και πολλά χρόνια. Η πλούσια κληρονομιά του σε μελωδίες, ιδίως εκείνες που έχουν καταγραφεί σε λειτουργικά βιβλία και σήμερα φυλάσσονται στα ράφια όλων των σημαντικότερων βιβλιοθηκών του κόσμου, άρχισε να διερευνάται συστηματικά στις αρχές του 20ού αιώνα στις χώρες της Ορθόδοξης Οικουμένης, τόσο με τη στενή όσο και με την ευρύτερη έννοια. Σίγουρα, δεν έχουν εξαντληθεί πλήρως όλες οι πτυχές της συνέργειας μεταξύ λόγου και μελωδίας που συμβάλλουν στο να γίνεται ο ενσαρκωμένος Λόγος θαυματουργικά παρών. Τις τελευταίες δεκαετίες, ωστόσο, η βυζαντινή μουσικολογία έχει εμπλουτιστεί σημαντικά χάρη σε ευρήματα που προσφέρουν ευρύτερες και πιο διευρυμένες προοπτικές σχετικά με τη λειτουργία και τον σκοπό της τέχνης της ψαλμωδίας, καθώς και τη συνέργειά της με την υμνογραφία στην Ορθόδοξη λειτουργία. Έχουν διεξαχθεί πολυάριθμες ιστορικές και αναλυτικές μελέτες, έχουν πραγματοποιηθεί παλαιογραφικές και κωδικολογικές έρευνες, ενώ ψαλτικά σύνολα από όλο τον κόσμο συμβάλλουν με συγκεκριμένο τρόπο τόσο στην αποκατάσταση όσο και στην ανάδειξη της ιερής ψαλμωδίας διαφόρων ορθόδοξων εθνών.
Byzantine civilization has been relentlessly attracting researchers from various scientific disciplines for many years. Its rich heritage of melodies, especially those written in liturgical chant books now kept on the shelves of all the world's most important libraries, began to be systematically investigated in the early 20th century in the countries of the Orthodox Oikoumene, bothi n the narrower and the wider sense. Certainly, not all aspects of the synergy between words and melody that contribute to making the incarnated Logos miraculously present have been fully exhausted. In recent decades, however, Byzantine musicology has been greatly improved by findings that provide wider and broader perspectives on the function and purpose of the art of chanting and its synergy with hymnography in Orthodox liturgy. Numerous historical and analytical studies have been carried out, palaeographic and codicological studies undertaken, and chanting ensembles from all over the world contribute in a specific manner to both the restoration and the affirmation of the sacred chant of various Orthodox nations.
Contents
• Sandra Martani, Music and rhetoric in ekphonesis: the neume synemba
• Wolfram Gerda, The anthologion Athos Lavra E-108: a Greek-Slavonic liturgical manusenipt
• Peno Vesna, The status of chanting codices in the Serbian Chant Tradition
• Суботин-Голубовић Татјана, Октоих — узор и инспирација за средњовековне српске химнографе
• Harkov Stefan, An enigmatic hymn for Saint Petka-Paraskeva: the canon and its interpretation in the thematic replacement of chants
• Chaldaeakes Achilleus С., From the ritual of the Matins service: the insertion of poetic texts in the chant of the Polyeleos
• Starikova Irina, Special melodic formulas in the psalm cycles of the Vigil in Russian manuscripts of the 16th to 18th centuries
• Costin Moisil, Romanian vs. Greek-Turkish-Persian-Arab: imagining national traits for Romanian church chant
• Olkinuora Jaakko, Experiences in adapting Post-Byzantine chant into foreign languages: research and praxis
• Moody Ivan, Integration and disintegration: Serbian monophony in a polyphonic cotext
• Athena Katsanevaki, Chromaticism — a theoretical construction ог а practical transformation?
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου