Summary / Περίληψη
Gerlach Oliver, Οκτώηχος και Πολυφωνική Τροπικότητα. Προφορικές Παραδόσεις Ιταλοαλβανικών Κοινοτήτων στη Σικελία και την Καλαβρία
Η κύρια διαφορά σε σχέση με τα Βαλκάνια είναι ότι οι ιταλοϊταλικές, καθώς και οι ιταλο-αλβανικές κοινότητες ήταν αγροτικές ανά τους αιώνες. Ως εκ τούτου, η ίδια η κοινότητα έκανε το έργο της χορωδίας κατά τη διάρκεια των ορθόδοξων εορτασμών, κάτι που κατέστη δυνατό μόνο σε ορισμένες κοινότητες που ανήκαν σε δύο Αρχιεπισκοπές βυζαντινού τύπου: την Lungro στην Καλαβρία και την Piana degli Albanesi στη Σικελία.
Εντός της καθολικής εκκλησίας επιτρεπόταν να εορτάζουν το ελληνικό τυπικό, αλλά αυτό κατέστη δυνατό λόγω ενός νέου νόμου στη διοίκηση της εκκλησίας που υπήρχε από τον 18ο αιώνα.
Το ερώτημα εάν υπήρχε πράγματι μια συνεχής προφορική μετάδοση από την άφιξη των Αλβανών μεταναστών κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 15ου αιώνα, και στο βαθμό που προσαρμόστηκαν στα τοπικά έθιμα της ιταλο-βυζαντινής παράδοσης που είχαν επιβιώσει γύρω από τα αρχιμανδριτάτα στην Ιταλία, δεν έχει αποτελέσει ακόμη θέμα ιστορικής έρευνας. Όσον αφορά την εθνομουσικολογική επιτόπια έρευνα, οι εθνομουσικολόγοι κατάφεραν μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις να εντοπίσουν μια ζωντανή παράδοση πίσω στον 18ο ή ακόμα και τον 17ο αιώνα (όσον αφορά την ορθόδοξη ψαλμωδία συνήθως από παραδοσιακούς πρωτοψάλτες που δεν ακολουθούν τη μεταρρύθμιση των Τριών Δασκάλων του 1814).
Κατά τη διάρκεια της επιτόπιας έρευνάς μου σχετικά με τις λειτουργικές τελετές σε διάφορες κοινότητες ιταλο-αλβανών της Βόρειας Καλαβρίας και στο Σεμινάριο Shën Sotir (Αγίου Σωτήρος) της Κοζέντζα, μπόρεσα να καταγράψω μονοδικό οκταήχο και διάφορες μορφές πολυφωνικής ψαλμωδίας, μερικές φορές εντός του οκταήχου συστήματος, μερικές φορές πιο κοντά σε άλλες μορφές canto popolare, οι οποίες δεν χρησιμοποιούν εξίσου συγκερασμένα διαστήματα.
The main difference with respect to the Balkans is that Italo-Greek as well as Arbëresh communities had been rural throughout the centuries. Hence, the community itself did the job of the choir during Orthodox celebrations, which became only possible in certain communities belonging to two Archdioceses of the Byzantine rite: Lungro in Calabria and Piana degli Albanesi on Sicily.
Within the catholic church they were allowed to celebrate the Greek rite, but this became possible due to a new law in church administration which existed since the 18th century.
The question if there did really exist a continuous oral transmission since the arrival of Albanian emigrants during the last decades of the 15th century, and in as far they adapted to local customs of the Italo-Byzantine tradition which had survived around the Archimandritates in Italy, has not been an issue of historical research yet. Concerning ethnomusicological fieldwork, ethnomusicologists succeeded only in rare cases to trace a living tradition back to the 18th or even 17th centuries (concerning Orthodox chant usually by traditionalist protopsaltes who do not follow the Chrysanthine reform of 1814).
During my fieldwork about liturgical ceremonies in various Arbëresh communities of Northern Calabria and at the Seminary Shën Sotir of Cosenza, I could document monodic oktoechos chant and various forms of multipart singing sometimes within the oktoechos system, sometimes closer to other forms of canto popolare which do neither use equally tempered intervals.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου